Op de PABO aan de Hanze Hogeschool in Groningen begin je in het 2e semester met stagelopen. Tijdens het stagelopen kwam ik erachter dat het onderwijs ook écht mijn vak is. Totdat ik een muziekles moest geven in groep 3, die liep helemaal in de soep.

Voorbereiding is het halve werk

In het 2e semester moest ik voor het cluster ‘Kunst&Cultuur’ verschillende culturele lessen geven, waaronder muziek. Ik plande de les op het moment dat ook mijn werkplekbegeleider(de beoordelaar vanuit de Hanze) langs zou komen. Vol goede moed begon ik het lied ‘Ei, ei’ voor te bereiden. Het vrolijke liedje ging over Pasen en de leerlingen konden tijdens het zingen verschillende muziekinstrumenten gebruiken. Ik had alles stap voor stap uitgewerkt en was er helemaal klaar voor, kom maar op!

Drumsticks

Zingen maar

Mijn werkplekbegeleider kwam de klas binnen, voor mij het moment om mijn les te beginnen. Zonder dat de leerlingen ook maar enige idee hadden wie die nieuwe vrouw bij ons in de klas was, begon ik vol enthousiasme mijn les. De songtekst, die ik al met de leerlingen had gezongen in een andere muziekles, verscheen op het bord. Ik zong als enigste met volle borst het liedje ‘Ei, ei’.

Tijdens poging 2 deden de leerlingen iets beter hun best. Ik gaf het zingen vond het tijd voor de muziekinstrumenten. Ik rolde de kar vol instrumenten naar binnen en de kinderen keken verwonderd toe. De leerlingen kregen allemaal een trommel, drumsticks of koe-bel.

22 muzikanten

De leerlingen zouden de instrumenten gebruiken tijdens het zingen.. Wanneer we klaar waren met zingen moesten ze deze op de grond neerleggen. Toen een jongetje vroeg:

Mag ik de trommel ook op schoot houden?

Jongetje van 7

Zei ik zonder te twijfelen ‘tuurlijk!’. Ik zag het gonzen door de klas en na een minuut zaten alle 22 leerlingen met de trommel of koe-bel op schoot. Tijdens de uitleg begonnen er steeds meer leerlingen geluid te maken. Voordat ik het wist was al mijn zeggenschap in de groep verdwenen. De de muziekles veranderde geleidelijk in een uit-de-hand-gelopen kinderfeestje.

Huilend op de WC

Toen mijn coach (de juf van groep 3) het na 5 minuten genoeg vond greep ze in. Ze verhief haar stem en de trommelende, kakelende, schreeuwende en rennende leerlingen keken verschrikt op. De leerlingen moesten de instrumenten inleveren en er kwam abrupt een einde aan de muziekles over het lied ‘Ei, ei’. Mijn coach keek me aan met ongeloof in haar ogen en fluisterde ‘neem maar even tijd voor jezelf’. Ik liep de klas uit, naar de WC, en kwam 10 minuten later de klas binnen met rode ogen.

Vooral leerzaam

Toen de leerlingen om 14:00 naar huis gingen was het voor mij tijd om de les te bespreken met mijn werkplekbegeleider. Ze begon de feedback met: ‘Wat bleef jij rustig’. Ze had de zin nog niet uitgesproken of ik barstte wéér in tranen uit, wát een afgang. Mijn werkplekbegeleider vertelde mij dat ik in het vervolg beter moest nadenken over mijn grenzen aangeven. Ik was véél te lief voor de leerlingen, en dat monde uit in dit soort lessen. Ik kwam langzaam bij van mij huilbui en gaf haar gelijk. Vanaf dat moment zou alles veranderen.

Na deze vreselijke muziekles ben ik ontzettend precies geworden in het voorbereiden van mijn lessen. Een goede leerschool voor mij, en dat mag ook, want ik ben immers een juf in spé.

Meer lezen over uit de hand gelopen stagelessen of over stagelopen? Abonneer dan op de homepagina en blijf op de hoogte van alle nieuwtjes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *